Begin 2002 volgde ik bij het Actuarieel Instituut de cursus “Mondeling vaardigheden”. Een van de opdrachten was om een presentatie te geven over een zelf te kiezen onderwerp. Ik koos het onderwerp “samenzweringstheorieën”. In de maanden ervoor had ik een paar boeken van David Icke gelezen, over hoe de Illuminati al duizenden jaren de mensheid bedriegen en manipuleren. Met het concept problem-reaction-solution creëren ze oorlogen en komen ze met zogenaamde veiligheidsmaatregelen die ieders privacy wegnemen. Uiteindelijk doel zou zijn een wereldpolitiestaat met gechipte burgers. Gechipte mensen en geflipte Illuminati.
Ik haalde in mijn presentatie 11 september aan als voorbeeld van een door de CIA gecreëerd probleem, waarop het publiek actie eiste (de reactie) en Bush met de solution kwam aanzetten: de Patriot Act en de eeuwigdurende oorlog tegen het terrorisme. Daar waar David Icke in de jaren negentig door iedereen werd genegeerd of belachelijk gemaakt, won hij na 9/11 aan populariteit. Op een gegeven moment had zijn site DavidIcke.com een miljoen hits per maand.
Na afloop van mijn presentatie werd er amper geëvalueerd hoe ik had gepresenteerd, ook werden er geen inhoudelijke vragen over de theorie gesteld. Wat men wél wilde weten, was of ik zelf in dit 911 complot geloofde. De ondertoon daarbij was dat ze dat behoorlijk naïef vonden. Een paar jaar later raadde mijn loopbaanadviseur me aan om het woord complot niet te gebruiken. Dit naar aanleiding van mijn biografie, waarin ik mijn hobby’s en interesses had beschreven. Na mijn toelichting was hij gerustgesteld, maar hij had zich bijna ongerust gemaakt omdat ik in complottheorieën geïnteresseerd was.
We zijn inmiddels een paar jaar verder en er is gelukkig veel veranderd. In India (nov. 05 – mei 06) ben ik niemand tegengekomen die de officiële versie van 11 september gelooft. In Nederland is de reactie tegenwoordig minstens dat men van die alternatieve versie gehoord heeft. Eerder dit jaar was op het filmfestival in Rotterdam zelfs een film te zien die als uitgangspunt had dat de Amerikaanse regering zelf achter de aanslagen zat (www.abledangerthemovie.com).
Ook op andere gebieden zijn er tekenen dat het de goede kant op gaat in de maatschappij. Het is tegenwoordig net zo normaal om aan yoga of Tai Chi te doen als aan zaalvoetbal of vissen. Instanties als het Rode Kruis raden ouderen zelfs aan om Tai Chi te beoefenen voor een goede gezondheid. Oprah Winfrey hield onlangs een bevlogen betoog over het boek “Een nieuwe Aarde” van Eckhart Tolle, een van de meest zuivere en krachtigste spirituele boeken. En het jaarlijkse Frontier symposium, waar niet alleen grenswetenschappelijke en spirituele onderwerpen maar ook complottheorieën aan bod komen, is tegenwoordig snel uitverkocht. Er zijn zoveel mooie ontwikkelingen gaande dat ik eerst van plan was dit verhaal in zijn geheel te gebruiken om aan te tonen dat we midden in een spirituele revolutie zitten. Maar het lukte me niet om een dergelijk verhaal te schrijven zonder het eerst over Big Brother te hebben: het is lastig iets te relativeren als je het belang van dat iets niet eerst duidelijk hebt proberen te maken.
Nogmaals, ruim tien jaar geleden werd David Icke belachelijk gemaakt omdat hij beweerde dat men bezig was stapje voor stapje een wereldpolitiestaat te implementeren. Ieder zou gecontroleerd en gemanipuleerd worden middels een onderhuidse chip, die – als de burger het te zijner tijd niet vrijwillig wilt – stiekem bij een vaccinatie kan worden geplaatst. De mate waarin anno 2008 ieders privacy wordt geschonden werd twintig jaar geleden als een volstrekt ongeloofwaardig scenario afgedaan. Maar juist omdat het stap voor stap gebeurt, waarbij telkens de voordelen van de technologie worden benadrukt, haalt de burger de schouders nonchalant op. Niks te verbergen.
Een paar voorbeelden van wat er zich vandaag de dag allemaal afspeelt:
Voorbeeld 1
In Mechelen (B) moeten 600 kleuters telkens bij het binnen- en buitengaan van het schoolgebouw hun vinger(afdruk) laten scannen. Zo weet men op welk moment precies hoeveel kinderen aanwezig zijn.
Voorbeeld 2
In Engeland denken de politici er serieus over om bij duizenden gevangen een onderhuidse chip te plaatsen. Vluchten kan dan niet meer.
Voorbeeld 3
In Nederland zijn er bedrijven die hun werknemers een fiets “geven” waar een chip in zit. Zo kunnen ze controleren of men de fiets wel gebruikt om naar het werk te komen. Dit is goed om files te bestrijden, aldus www.trappers.net.
Vorige week ontving Alexander Pechtold het eerste exemplaar van het boek “Alles onder controle” van Bart de Koning. Volgens Pechtold maken veel Nederlanders zich ten onrechte weinig zorgen over de hoeveelheid informatie die bij allerlei instanties beschikbaar is over hen. “Als er een ander aan de macht komt, wie weet hoe snel het dan kan gaan”, aldus de politicus.
Mijn eigen stelling is dat de huidige machthebbers al niet te vertrouwen zijn. Naomi Wolf laat in haar boek The End of America zien dat wanneer er een fascistische staat tot stand kwam, er hiervoor telkens tien fases werden doorlopen. Vervolgens stelt ze met veel argumentatie vast dat we nu wederom vergevorderd zijn in deze fasering. Eind 2005 toonde David Icke in een nieuwsbrief aan hoeveel de hedendaagse samenleving lijkt op de Big Brother wereld die George Orwell beschreef in “1984”. Deze nieuwsbrief is de bijlage voor deze maand op http://bijlage.blogspot.com. Wel grappig dat de vorige bijlage over paranoia ging ;-)
Dit onderwerp is niet zomaar een hobby of interesse van mij. Hoeveel privacy willen we opgeven ten behoeve van schijnveiligheid, met het risico dat er vroeg of laat misbruik van wordt gemaakt? De moord op JFK, de ervaringen van Willem Oltmans, 11 september. Het zou ons allemaal tot denken en handelen moeten aanzetten.
maandag 3 maart 2008
zaterdag 2 februari 2008
Psychiatrie
Ruim een half jaar geleden is mijn zus Karin op 33-jarige leeftijd overleden. Ze was al lange tijd geestelijk ziek en sloot een extreem moeilijk leven af met zelfmoord. Ik zou veel kunnen vertellen over ‘Karin’: van de mooie momenten in haar leven tot mijn verdriet van het afgelopen half jaar. Maar dat komt nog wel (in juli). Vandaag ga ik het eerst hebben over de psychiatrie.
De psychiatrie vormt de beroepsgroep die Karin in behandeling had. De hulpverlening verliep niet altijd naar behoren, en dat is zacht uitgedrukt. In haar laatste week ging het heel slecht met Karin. Ze zat – op eigen verzoek – op een gesloten afdeling, maar wilde na een kleine week ondanks alles weer naar huis. Twee dagen later werd ze op haar wc dood aangetroffen. Later hebben mijn ouders een gesprek gehad met onder meer de behandelend psychiater. Een vraag van mijn ouders was of het niet mogelijk was geweest om, in plaats van haar zomaar te laten gaan, voor “Spitshulp” te zorgen. Karin zou dan thuis regelmatig bezoek en hulp hebben gekregen. Het antwoord was: “Daar hebben we niet aan gedacht”. Behoorlijk schokkend zul je zeggen. Wat echt schokkend is, is dat dit maar 1 vraag was van twee A4-tjes met vragen, waar onbevredigende antwoorden op kwamen.
Al eerder had ik gelezen over schizofrenie en de aanpak van ‘de psychiater’. Een aanpak die, afgezien van het gebrek aan professionaliteit, in mijn ogen averechts werkt. Om beter te begrijpen hoe dat kon, heb ik me verdiept in de geschiedenis van de psychiatrie. Veel is me daarbij duidelijk geworden. Graag deel ik met jullie het volgende overzicht.
Benjamin Rush werd in zijn tijd (+/- 1800) gezien als ‘de Vader van de psychiatrie’. Hij was een geprezen en invloedrijk man, zelfs een van de stichters van de Verenigde Staten. Een van zijn ideeën was dat een geestelijke ziekte veroorzaakt werd door te veel bloed in het hoofd. De oplossing was simpel: verwijder het bloed. De martelpraktijken die daar het gevolg van waren kosten velen het leven. Ook bedacht hij de Tranquilizer, een soort elektrische stoel waar patiënten lange tijd op werden vastgebonden.
In de 20ste eeuw was er Henry Cotton. Hij werd schatrijk door mensen botweg te verminken en her en der ingewanden te verwijderen. Hij bracht zijn aanpak als zijnde een echte doorbraak.
De Hongaarse psychiater Von Meduna was van mening dat epilepsie en schizofrenie niet tegelijkertijd konden bestaan in 1 persoon. Zodoende prikte hij in de hersenen om epileptische aanvallen op te wekken: de geestelijke ziekte zou dan moeten verdwijnen.
Dr. Skinner ging zelfs zo ver om zijn dochtertje bijna een jaar lang op te sluiten in een box, om te experimenteren.
Het toppunt is wellicht ene meneer Walter Freeman. Inmiddels zitten we in de jaren 40 en 50 van de 20-ste eeuw. Zijn aanpak was simpel: hersenbeschadiging (lobotomie). Met een ijspegel beschadigde hij via de oogkas de hersenen. Hij trok door de VS in een camper die hij de Lobotomobiel noemde. Duizenden mensen heeft hij behandeld, waaronder Rosemary Kennedy. 25% van zijn slachtoffers raakte in een vegetatieve toestand. Niemand genas.
De psychiatrie heeft eugenese als gedachtegoed gehanteerd. Eugenese is de filosofie dat de menselijke overerving van eigenschappen verbeterd kan worden met allerlei methoden. Galton was een invloedrijke wetenschapper die de evolutie wilde beïnvloeden. Onderdeel daarvan was sterilisatie van onder meer geestelijk zieken en mensen met een erfelijke ziekte. In twintig landen, waaronder Engeland en de Verenigde Staten, werd dit uitgevoerd.
Naast eugenese gaat men er van uit dat gedachten, gevoelens, zelfs de hele persoonlijkheid een gevolg is van chemische reacties. Een en ander werd uitgebreid met allerlei ‘wetenschappelijke’ verhandelingen, zoals de Bell-curve welke zou moeten aantonen dat zwarten inferieur zijn aan blanken.
We realiseren het ons niet genoeg: de psychiatrie heeft een enorme invloed gehad op de wereldpolitiek. Zo was het slavendrijven in de Verenigde Staten gebaseerd op deze theorieën, enthousiast uitgedragen door eerder genoemde Benjamin Rush. Ook de manifesten van de Klu Klux Klan waren door psychiaters geschreven. In Mein Kampf maakte Hitler dankbaar gebruik van de eugenese om aan te tonen dat alle niet-Arische volkerengroepen uitgemoord moesten worden. Andersom waren Duitse psychiaters dol op Hitler: 40% van hen was (vrijwillig) lid van de SS. Verwoerd, die gezien wordt als de grondlegger van de apartheid, was een psycholoog die zich in Leipzig, Duitsland verdiepte in eugenese. En wie waren twee van de drijvende krachten achter de slachtingen en concentratiekampen in voormalig Joegoslavië: Raskovic en Karadzic, beide psychiaters.
Kunnen we zeggen dat dit alles ver af staat van de hedendaagse gang van zaken? Immers, gaat het er nu allemaal niet menselijker aan toe? Er wordt toch niet meer gemarteld? Helaas, het is oude wijn in nieuwe zakken.
Let op: ook eerder genoemde psychiaters hadden net als die van vandaag de oprechte intentie om tot genezing te komen. En net als vandaag kregen ze in de samenleving het vertrouwen van het publiek en de politiek, een mandaat om te experimenteren. Maar zolang ze de mens als een vat vol chemicaliën zien, zullen ze met methoden komen die rampzalige gevolgen hebben. De nieuwe methode: pillen.
Om geloofwaardig over te komen, heeft de psychiatrie het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (kortweg DSM). Dit is een Amerikaans handboek voor diagnose en statistiek van psychische aandoeningen dat in de meeste landen als standaard in de psychiatrische diagnostiek dient. Elk ziektebeeld heeft keurig een nummertje, waar de farmaceutische industrie weer medicijnen voor bedenkt. Een ziekte wordt opgenomen als in een stemmingsronde er een meerderheid is bij het voorstel. 100% van de leden van de stemmingscommissie die over psychotische aandoeningen gaat, heeft financiële banden met de farmaceutische industrie.
Er is opvallend genoeg geen biologische of chemische test om een diagnose te doen, dit gebeurt daarom op basis van eigen subjectieve inschatting van de psychiater. Iemand is met een verborgen camera naar een aantal psychiaters geweest met telkens dezelfde symptomen. Hij kreeg iedere keer een andere diagnose: ADD / ADHD; depressie; brain chemical disorder, etc. Hij kreeg twintig verschillende soorten medicijnen voorgeschreven.
Laten we een voorbeeld nemen van een ziektebeeld. ADHD werd eind jaren 80 geïntroduceerd. In een jaar tijd waren er 500.000 kinderen in de VS die dit zouden hebben. In 1994 was het aantal gegroeid naar 4,4 miljoen. Mensen raakten bezorgd over de betekenis hiervan. Op een conferentie over ADHD was de eerste vraag om uit te leggen wat ADHD precies inhoudt. De belangrijkste spreker was tien minuten aan het stuntelen en gaf uiteindelijk toe dat dit niet zo makkelijk was te beantwoorden. Toch waren er in 1996 al 6 miljoen Amerikaanse kinderen met ADHD. Niet alleen zij, maar ook een groeiend aantal ‘depressieve’ kinderen slikten pillen.
Alle kinderen die op scholen met een geweer tekeer zijn gegaan slikten antidepressiva. Over bijwerkingen gesproken.
En zo is er een vreselijke pillenindustrie ontstaan waar psychiaters en de farmacie gigantisch rijk van worden. Toch is er geen enkele psychiater die ooit een geestelijk zieke heeft genezen. Ze weten niet wat de oorzaak is.
Karin was het een kleine tien jaar niet eens met de diagnose schizofrenie. Wat ze bedoelde en ook herhaaldelijk zei, was dat men haar niet begreep. Op het lijstje met symptomen van de ziekte dat de psychiater hanteert, staat keurig in de top tien: ontkenning van het ziektebeeld. Zo, is dat probleem ook weer opgelost.
Is er dan echt geen mogelijkheid om geestelijk zieken beter te begrijpen? Om er achter te komen wat de oorzaak is? Om vervolgens dichter bij genezing te komen? Jawel, maar verwacht dit niet van iemand die zelf niet in de zin van het leven gelooft en de creatieve aard van de mens niet begrijpt. Een uiteenzetting van Seth die wél broodnodige inzichten verschaft, heb ik als bijlage op mijn andere blog gezet: http://bijlage.blogspot.com. Tja, dit verhaal is al zo lang geworden!
Ik sluit af met een positieve noot. Allereerst wil ik zeggen dat ik de psychiaters en assistenten die Karin hebben behandeld niet persoonlijk iets kwalijk neem. Ze zijn opgezogen in de wereld van de medische psychiatrie en denken zodoende voornamelijk in termen van pillen en chemische reacties. Gelukkig lijkt er in de samenleving een mooie beweging gaande te zijn die ons naar een spiritueel gezondere wereld brengt. Een van de gebieden die hierbij het grondigst zal worden getransformeerd is de psychiatrie. De beweging waar ik het hier over heb is het onderwerp van volgende maand. Tot dan!
De psychiatrie vormt de beroepsgroep die Karin in behandeling had. De hulpverlening verliep niet altijd naar behoren, en dat is zacht uitgedrukt. In haar laatste week ging het heel slecht met Karin. Ze zat – op eigen verzoek – op een gesloten afdeling, maar wilde na een kleine week ondanks alles weer naar huis. Twee dagen later werd ze op haar wc dood aangetroffen. Later hebben mijn ouders een gesprek gehad met onder meer de behandelend psychiater. Een vraag van mijn ouders was of het niet mogelijk was geweest om, in plaats van haar zomaar te laten gaan, voor “Spitshulp” te zorgen. Karin zou dan thuis regelmatig bezoek en hulp hebben gekregen. Het antwoord was: “Daar hebben we niet aan gedacht”. Behoorlijk schokkend zul je zeggen. Wat echt schokkend is, is dat dit maar 1 vraag was van twee A4-tjes met vragen, waar onbevredigende antwoorden op kwamen.
Al eerder had ik gelezen over schizofrenie en de aanpak van ‘de psychiater’. Een aanpak die, afgezien van het gebrek aan professionaliteit, in mijn ogen averechts werkt. Om beter te begrijpen hoe dat kon, heb ik me verdiept in de geschiedenis van de psychiatrie. Veel is me daarbij duidelijk geworden. Graag deel ik met jullie het volgende overzicht.
Benjamin Rush werd in zijn tijd (+/- 1800) gezien als ‘de Vader van de psychiatrie’. Hij was een geprezen en invloedrijk man, zelfs een van de stichters van de Verenigde Staten. Een van zijn ideeën was dat een geestelijke ziekte veroorzaakt werd door te veel bloed in het hoofd. De oplossing was simpel: verwijder het bloed. De martelpraktijken die daar het gevolg van waren kosten velen het leven. Ook bedacht hij de Tranquilizer, een soort elektrische stoel waar patiënten lange tijd op werden vastgebonden.
In de 20ste eeuw was er Henry Cotton. Hij werd schatrijk door mensen botweg te verminken en her en der ingewanden te verwijderen. Hij bracht zijn aanpak als zijnde een echte doorbraak.
De Hongaarse psychiater Von Meduna was van mening dat epilepsie en schizofrenie niet tegelijkertijd konden bestaan in 1 persoon. Zodoende prikte hij in de hersenen om epileptische aanvallen op te wekken: de geestelijke ziekte zou dan moeten verdwijnen.
Dr. Skinner ging zelfs zo ver om zijn dochtertje bijna een jaar lang op te sluiten in een box, om te experimenteren.
Het toppunt is wellicht ene meneer Walter Freeman. Inmiddels zitten we in de jaren 40 en 50 van de 20-ste eeuw. Zijn aanpak was simpel: hersenbeschadiging (lobotomie). Met een ijspegel beschadigde hij via de oogkas de hersenen. Hij trok door de VS in een camper die hij de Lobotomobiel noemde. Duizenden mensen heeft hij behandeld, waaronder Rosemary Kennedy. 25% van zijn slachtoffers raakte in een vegetatieve toestand. Niemand genas.
De psychiatrie heeft eugenese als gedachtegoed gehanteerd. Eugenese is de filosofie dat de menselijke overerving van eigenschappen verbeterd kan worden met allerlei methoden. Galton was een invloedrijke wetenschapper die de evolutie wilde beïnvloeden. Onderdeel daarvan was sterilisatie van onder meer geestelijk zieken en mensen met een erfelijke ziekte. In twintig landen, waaronder Engeland en de Verenigde Staten, werd dit uitgevoerd.
Naast eugenese gaat men er van uit dat gedachten, gevoelens, zelfs de hele persoonlijkheid een gevolg is van chemische reacties. Een en ander werd uitgebreid met allerlei ‘wetenschappelijke’ verhandelingen, zoals de Bell-curve welke zou moeten aantonen dat zwarten inferieur zijn aan blanken.
We realiseren het ons niet genoeg: de psychiatrie heeft een enorme invloed gehad op de wereldpolitiek. Zo was het slavendrijven in de Verenigde Staten gebaseerd op deze theorieën, enthousiast uitgedragen door eerder genoemde Benjamin Rush. Ook de manifesten van de Klu Klux Klan waren door psychiaters geschreven. In Mein Kampf maakte Hitler dankbaar gebruik van de eugenese om aan te tonen dat alle niet-Arische volkerengroepen uitgemoord moesten worden. Andersom waren Duitse psychiaters dol op Hitler: 40% van hen was (vrijwillig) lid van de SS. Verwoerd, die gezien wordt als de grondlegger van de apartheid, was een psycholoog die zich in Leipzig, Duitsland verdiepte in eugenese. En wie waren twee van de drijvende krachten achter de slachtingen en concentratiekampen in voormalig Joegoslavië: Raskovic en Karadzic, beide psychiaters.
Kunnen we zeggen dat dit alles ver af staat van de hedendaagse gang van zaken? Immers, gaat het er nu allemaal niet menselijker aan toe? Er wordt toch niet meer gemarteld? Helaas, het is oude wijn in nieuwe zakken.
Let op: ook eerder genoemde psychiaters hadden net als die van vandaag de oprechte intentie om tot genezing te komen. En net als vandaag kregen ze in de samenleving het vertrouwen van het publiek en de politiek, een mandaat om te experimenteren. Maar zolang ze de mens als een vat vol chemicaliën zien, zullen ze met methoden komen die rampzalige gevolgen hebben. De nieuwe methode: pillen.
Om geloofwaardig over te komen, heeft de psychiatrie het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (kortweg DSM). Dit is een Amerikaans handboek voor diagnose en statistiek van psychische aandoeningen dat in de meeste landen als standaard in de psychiatrische diagnostiek dient. Elk ziektebeeld heeft keurig een nummertje, waar de farmaceutische industrie weer medicijnen voor bedenkt. Een ziekte wordt opgenomen als in een stemmingsronde er een meerderheid is bij het voorstel. 100% van de leden van de stemmingscommissie die over psychotische aandoeningen gaat, heeft financiële banden met de farmaceutische industrie.
Er is opvallend genoeg geen biologische of chemische test om een diagnose te doen, dit gebeurt daarom op basis van eigen subjectieve inschatting van de psychiater. Iemand is met een verborgen camera naar een aantal psychiaters geweest met telkens dezelfde symptomen. Hij kreeg iedere keer een andere diagnose: ADD / ADHD; depressie; brain chemical disorder, etc. Hij kreeg twintig verschillende soorten medicijnen voorgeschreven.
Laten we een voorbeeld nemen van een ziektebeeld. ADHD werd eind jaren 80 geïntroduceerd. In een jaar tijd waren er 500.000 kinderen in de VS die dit zouden hebben. In 1994 was het aantal gegroeid naar 4,4 miljoen. Mensen raakten bezorgd over de betekenis hiervan. Op een conferentie over ADHD was de eerste vraag om uit te leggen wat ADHD precies inhoudt. De belangrijkste spreker was tien minuten aan het stuntelen en gaf uiteindelijk toe dat dit niet zo makkelijk was te beantwoorden. Toch waren er in 1996 al 6 miljoen Amerikaanse kinderen met ADHD. Niet alleen zij, maar ook een groeiend aantal ‘depressieve’ kinderen slikten pillen.
Alle kinderen die op scholen met een geweer tekeer zijn gegaan slikten antidepressiva. Over bijwerkingen gesproken.
En zo is er een vreselijke pillenindustrie ontstaan waar psychiaters en de farmacie gigantisch rijk van worden. Toch is er geen enkele psychiater die ooit een geestelijk zieke heeft genezen. Ze weten niet wat de oorzaak is.
Karin was het een kleine tien jaar niet eens met de diagnose schizofrenie. Wat ze bedoelde en ook herhaaldelijk zei, was dat men haar niet begreep. Op het lijstje met symptomen van de ziekte dat de psychiater hanteert, staat keurig in de top tien: ontkenning van het ziektebeeld. Zo, is dat probleem ook weer opgelost.
Is er dan echt geen mogelijkheid om geestelijk zieken beter te begrijpen? Om er achter te komen wat de oorzaak is? Om vervolgens dichter bij genezing te komen? Jawel, maar verwacht dit niet van iemand die zelf niet in de zin van het leven gelooft en de creatieve aard van de mens niet begrijpt. Een uiteenzetting van Seth die wél broodnodige inzichten verschaft, heb ik als bijlage op mijn andere blog gezet: http://bijlage.blogspot.com. Tja, dit verhaal is al zo lang geworden!
Ik sluit af met een positieve noot. Allereerst wil ik zeggen dat ik de psychiaters en assistenten die Karin hebben behandeld niet persoonlijk iets kwalijk neem. Ze zijn opgezogen in de wereld van de medische psychiatrie en denken zodoende voornamelijk in termen van pillen en chemische reacties. Gelukkig lijkt er in de samenleving een mooie beweging gaande te zijn die ons naar een spiritueel gezondere wereld brengt. Een van de gebieden die hierbij het grondigst zal worden getransformeerd is de psychiatrie. De beweging waar ik het hier over heb is het onderwerp van volgende maand. Tot dan!
dinsdag 1 januari 2008
Gelukkig nieuwjaar!
In de herfst van 2001 smeulden de resten van het gesmolten staal nog na op Ground Zero, toen ik in Den Haag de cursus psychognomie volgde. Gelaatsdeskundige Annette Müller legde uit dat je aan de hand van bepaalde gelaatskenmerken het exacte karakter van iemand kunt aflezen. De tweede cursusdag vertelde ze over haar optreden bij Kopspijkers. Jack Spijkerman had haar een foto laten zien van een kale man, van achteren gezien. Ze zei dat ze op dat moment niet wist dat het om Pim Fortuyn ging, terwijl de meerderheid in het publiek dat wel doorhad. Er werd dus gelachen toen ze zei dat aan de plooien in zijn nek goed te zien was dat hij wel van ‘knuffelen’ hield. Aan de hand van zijn ietwat dikke nek concludeerde ze verder dat het om iemand ging ‘die nogal eens uit zijn nek kletst’.
Ik was natuurlijk nieuwsgierig wat Annette in mijn gelaatstrekken kon zien. Bij mijn gezicht constateerde ze onder andere dat mijn rechterkaak breder is dan mijn linkerkaak. Een paar weken later hoorde ik haar tegen een vrouw zeggen dat haar linkerkaak breder was, en dat ze daar blij mee moest zijn. Mijn niet al te grote oren spitsten zich. “Want”, zo was haar uitleg, “als de nadruk meer rechts zou liggen, dan had je altijd de neiging gehad om je mening voortdurend naar anderen toe uit de dragen.” Aha. Blijkbaar had ik dus niet alleen voortdurend de neiging om mijn mening te verkondigen, dat bleek nu volgens haar ook nog eens vervelend te zijn.
Als ik terugkijk op mijn jonge jaren, dan kan ik wel een paar voorbeelden bedenken waar dat inderdaad heeft gespeeld. In de tijd dat ik voor het eerst over reïncarnatie las, en daar enthousiast over was, wilde ik dat inderdaad erg graag met iedereen delen. “Wist je dat we reïncarneren, geweldig toch!?” Of die ene keer in 1994. Ik was (in de ban van de idee dat je je eigen werkelijkheid creëert. Daarnaast vond ik het leuk om dingen te voorspellen. Bijgevolg moest iedereen weten dat Nederland Wereldkampioen Voetbal zou worden! Toch gek eigenlijk dat dat niet gebeurde.
Dus inderdaad, ik deel graag mijn mening met anderen, of beter gezegd: ik deel mijn mening graag mee. En aangezien schrijven toch iets als een hobby van me is, is het hoog tijd geworden voor een blog op internet. Tja, je moet ergens beginnen.
Over het begin van deze blog gesproken. In februari van 2007 ben ik gestopt met de Pabo. De belangrijkste reden was dat ik de tijd niet kon vinden voor alle opdrachten van de vakken en de voorbereiding voor de stagedag, naast mijn 32-urige werkweek. Wel was het een geweldige tijd met leuke medestudenten (die best goed waren in rekenen!). Ook volgde ik eindelijk eens wat psychologievakken in plaats van wiskundige en het was een unieke ervaring om voor de klas te staan. Mijn respect voor leraren is verder gestegen. Afijn, weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen.
Ik riep dat ik parttime bleef werken omdat ik een boek ging schrijven. Vervolgens kreeg ik maandenlang van verschillende mensen dagelijks de vraag hoe ver mijn boek al gevorderd was. Ik ook met mijn grote mond. Het afgelopen jaar heb ik wel veel boeken ge… lezen en intussen ziet mijn huisje er een stuk gezelliger uit. Ook heb ik voortdurend ideeën voor een boek genoteerd, die werk ik ergens dit millennium nog wel eens uit ;-)
Mijn blog krijgt niet het karakter van een dagboek. Lijkt me niet echt interessant. Ik zie mezelf al geen blog van iemand anders lezen, laat staan als het ‘saai’ over dagelijkse beslommeringen gaat. Nee, het lijkt me leuker om een keer per maand over actuele onderwerpen te schrijven, of over iets waar ik me lekker aan heb geërgerd. Ik kan me bijvoorbeeld ergeren aan het vele geklaag in Nederland! Paul Schnabel, directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), zei dat pas ook in een interview met Trouw. En Charles Groenhuijsen heeft om dezelfde reden zelfs een heel boek geschreven, “Leve Nederland” geheten.
Zo zal het in mijn verhalen ongetwijfeld af en toe over voetbal gaan, als iedereen van Basten straks weer enorm gaat afkraken terwijl onder zijn leiding het Nederlands Elftal het ontzettend goed doet, en waarschijnlijk gewoon (minstens) de halve finale haalt. Net als op het vorige EK, toen de bondscoach en de spelers van begin tot het eind bedolven werden onder de kritiek.
Het zal af en toe ook over spirituele onderwerpen gaan. In mijn ogen is een onderwerp overigens al snel spiritueel. Natuurlijk zal ik het soms over Karin hebben. En de psychiatrie. En over onderwerpen die in de eerste alinea langs zijn gekomen. En de politiek! Hmm, hoe ik dat ga doen zonder zelf al te veel te klagen weet ik nog niet.
Voor nu wens ik iedereen een gelukkig Nieuwjaar en dat we allemaal genoeg discipline mogen hebben om onze goede voornemens uit te voeren!!
dinsdag 18 december 2007
Mijn eerste blog
Daarnet heb ik Deepa gesproken. Ik ken haar uit Pune, toen ik daar eind 2005 twee maanden verbleef. Ze heeft een aantal blogs en motiveerde mij om hier eens een blog te beginnen. Wel neem ik aan dat ik dit bericht straks kan verwijderen, want het gaat nergens over.
Abonneren op:
Posts (Atom)
